Matchis headerafbeelding Matchis headerafbeelding

Randy doneerde zijn stamcellen: “Het mooiste cadeau dat je iemand kunt geven”

Randy (29) doneerde onlangs zijn stamcellen voor iemand die hij niet kent. Daarmee heeft hij deze persoon een nieuwe kans op leven gegeven. Met de feestdagen in het vooruitzicht denk Randy nog eens extra aan de ontvanger van zijn stamcellen. “Dit is toch het mooiste cadeau dat je iemand kunt geven?”

We gaan een jaar terug in de tijd, wanneer Randy op Facebook een advertentie van Matchis voorbij ziet komen. Gezocht: gezonde mannen tussen de 18 en 35 jaar voor stamceldonatie. Randy: “Ik voelde me meteen aangesproken en eigenlijk heeft die oproep mij niet meer losgelaten. Het aanmelden ging heel gemakkelijk. Ik kreeg via de post een envelop met drie wattenstaafjes. Hiermee moest ik wangslijmvlies afnemen bij mezelf en vervolgens weer terugsturen.”

In een laboratorium wordt zijn weefseltypering bepaald, waarmee Randy in het wereldwijde register van stamceldonoren wordt opgenomen. Randy: “Je krijgt van te voren te horen: wees niet teleurgesteld als je niets meer van ons hoort. De kans dat je ooit een match voor iemand bent is namelijk ontzettend klein. De uitgebreide weefseltypering moet namelijk precies overeen komen tussen donor en patiënt.”

Een match?

Een half jaar gaat voorbij, tot op een dag de telefoon rinkelt. Er is een match! “Ik moest echt even schakelen. Ik had er totaal niet meer bij stilgestaan”, lacht Randy. Hij krijgt de vraag of hij nog steeds achter zijn keuze staat. Stamceldonatie is immers op vrijwillige basis. Na het beantwoorden van een uitgebreide vragenlijst, gaat hij door naar de volgende stap in het proces. Er moet bloed worden afgenomen. “Ik kreeg de bloedbuisjes gewoon via de post toegestuurd zodat ik ze zelf in het ziekenhuis kon laten vullen. Op dat moment weet je niet of er nog andere donoren zijn die mogelijk matchen. Je krijgt ook niet te weten wie de ontvanger is. Alles om maar te voorkomen dat je een bepaalde druk voelt om te doneren.”

Randy Randy

Onderzoeken

Vier weken later komt het beslissende telefoontje: Randy is de perfecte match. Weer die vraag: sta je er nog steeds achter? Het antwoord is wederom: ja! Randy: “Toen kreeg ik te horen dat er enige haast was, omdat het niet zo goed ging met de patiënt.” Of hij die donderdag nog naar het Radboud UMC in Nijmegen kon komen voor de medische keuring. “Ik werd ontzettend goed ontvangen”, vertelt Randy. “Alles werd onderzocht om er zeker van te zijn dat ik helemaal gezond ben. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Er werd mij ook gevraagd waarom ik wil doneren. Bij mensen die dit doen omdat er bijvoorbeeld een familielid aan kanker is overleden, kan het gevoelig liggen als de patiënt waaraan ze doneren overlijdt. Die kans is natuurlijk aanwezig.” Een week later volgt de uitslag: Randy is kerngezond.

De donatie

En dan gaat het snel. Vijf dagen voor de donatie moet Randy beginnen met het toedienen van de groeifactor. “Deze groefactor zorgt ervoor dat de stamcellen zich naar de bloedbaan verplaatsen. Ik was gewaarschuwd dat ik daar wel bijwerkingen van kon krijgen. Dat nam ik eigenlijk een beetje met een korreltje zout, het zou wel meevallen. Maar op vrijdag en zaterdag begon ik me grieperig te voelen. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik voelde een soort pijn in mijn botten. Het gevoel van steken in bijvoorbeeld mijn enkel en onderin mijn rug.” 

Na die vijf dagen is het dan eindelijk zo ver: de afspraak in het ziekenhuis om stamcellen te doneren. Randy: “Mijn afspraak was om 08.00 uur. Ik kreeg ook een hotelovernachting in de buurt van het ziekenhuis aangeboden, maar ik wilde Stichting Matchis niet onnodig op kosten jagen.” En dus gaat om 05.00 uur de wekker. Zijn broer gaat met hem mee, omdat hij die dag niet zelfstandig terug mag rijden.

“Het ontvangst in het ziekenhuis was heel goed geregeld”, blikt Randy terug. “Mijn broer kreeg zelfs een apart kamertje waar hij in de tussentijd met zijn laptop gewoon kon werken. En ik werd echt in de watten gelegd”, lacht hij. “Ik kreeg een heerlijke stoel die helemaal op mij werd ingesteld. Er was een vaste medewerker die de hele tijd bij mij bleef. Wat een luxe!” 

Als zijn hartslag wordt gemeten, zegt de verpleegkundige ‘Ah, we hebben vandaag een rustige’. Randy, lachend: “Ja, totdat ze met die naalden kwamen!” Hij krijgt in beide armen een infuus. Uit de ene arm wordt bloed afgetapt. Dat gaat in een soort centrifuge-apparaat waar de stamcellen uit het bloed worden gefilterd. Vervolgens krijgt hij zijn bloed via de andere arm weer terug. 

Randy tijdens zijn stamceldonatie Randy tijdens zijn stamceldonatie

Een hart onder de riem

Die drie dagen afzien zijn niet voor niks geweest. Randy is de op één na snelste donor! “Ik had kennelijk heel veel stamcellen in mijn bloed zitten. Dat was ook de reden dat ik de dagen ervoor vrij veel last heb gehad. Het voordeel was dat er voor de patiënt in relatief korte tijd veel stamcellen uit mijn bloed gefilterd konden worden.”

Na een paar uur zit de donatie erop en mag Randy weer naar huis. “Op dat moment kreeg ik wel echt het besef: ‘Voor de ontvanger begint het nu pas’”, vertelt Randy. “Ik weet inmiddels dat het een vrouw is. We mogen elkaar anoniem brieven sturen, daar ben ik nu al mee bezig. Het is geen emotioneel verhaal, want zo ben ik niet, maar ik wil haar wel een hart onder de riem steken. Mocht ze in de toekomst weer stamcellen nodig hebben, dan wil ik absoluut opnieuw doneren.”

Onze website maakt gebruik van cookies om het gebruik en functionaliteit te waarborgen. Meer informatie hierover vindt u op onze cookie instellingen pagina.

OK