Matchis headerafbeelding Matchis headerafbeelding

Shane stond geregistreerd als stamceldonor, tot hij zelf stamcellen nodig had 

Met het doel om misschien een leven te kunnen redden, registreerde Shane zich jaren geleden als stamceldonor. Wat hij toen nog niet wist is dat hij een paar jaar later zelf zijn leven zou danken aan een anonieme stamceldonor.  

Het is inmiddels drie jaar geleden dat de klachten begonnen. “Het begon met vermoeidheid”, herinnert Shane zich. “Maar daar zocht ik verder niets achter. We hadden twee kinderen waarvan de jongste nog maar acht maanden en ik had het erg druk op werk, daar ging nou eenmaal veel energie inzitten.” 

Maar er zijn steeds meer momenten waarop Shane merkt dat er iets niet goed zit: “Wanneer ik op mijn werk één trap had opgelopen moest ik meteen gaan zitten om daarvan bij te komen. En ik herinner me dat ik op de fiets naar een verjaardag ging en dat mijn vrienden bij aankomst allemaal zeiden: Wat zie jij eruit zeg.” 

Schrik 

Hoewel Shane er telkens weinig achter zocht, schoot op een avond ineens de stress erin.  “Ik weet niet precies waar het vandaan kwam”, vertelt Shane: “maar ineens maakte ik me echt zorgen. Wat als er iets ergs aan de hand is? De volgende ochtend heb ik meteen de huisarts gebeld. Die vertrouwde het niet en diezelfde middag moest ik bloed laten prikken. Niet veel later belde de huisarts: bloedarmoede. Of ik toch even naar de EHBO wilde gaan voor een paar controles.” 

Op de eerste hulp worden er verschillende controles uitgevoerd. Op dat moment voelt Shane nog weinig spanning: “Ik was in eerste instantie juist wel gerustgesteld dat er een verklaring leek te zijn voor mijn vermoeidheid. En bloedarmoede komt toch wel vaker voor? Maar toen er drie artsen binnenkwamen om de uitslag met me door te nemen wist ik wel dat het fout zat. ‘We denken dat je leukemie hebt’, zeiden ze.” 

Shane kan zich dat moment nog goed herinneren. “Ik voelde me eerst enorm verslagen”, vertelt hij. “Je ziet je partner naast je helemaal instorten en vraagt je af: ‘Hoe kan dit?’. Maar de schrik maakte al snel plaats voor kracht. Ik kreeg heel sterk het gevoel van: We gaan ervoor!”  

Kantje boord 

Al snel is daar de bevestiging dat het inderdaad om leukemie gaat. Het is het begin van een zwaar traject van chemobehandelingen en zes weken ziekenhuisopname. “Dat was een hele nare periode”, zegt Shane. “Ik heb veel bijwerkingen gehad. Een hele heftige ontsteking aan mijn neus, het ging heel slecht met mijn lever. Het is op een gegeven moment wel echt kantje boord geweest. Voor mijn partner (inmiddels mijn vrouw), met twee jonge kinderen thuis, was het ook een hele moeilijke tijd.” 

Al vrij vroeg in het proces hebben de artsen het over de mogelijkheid van een stamceltransplantatie. Omdat Shane zelf al geregistreerd stond als donor had hij daar wel al van gehoord. Shane: “De artsen wilden het eerst met chemokuren gaan proberen, maar voor de zekerheid werd er alvast gezocht in de wereldwijde databank. Het was dus wel belangrijk dat ze wisten dat ik al donor was, want dan zou er bij de zoektocht natuurlijk altijd één perfecte match uitkomen: ikzelf! Ik ben toen ook uitgeschreven als donor.”  

Stamceltransplantatie 

Gelukkig hoort Shane al snel dat er een match voor hem is gevonden. Uiteindelijk dankt hij aan die persoon zijn leven. “De chemokuren hadden onvoldoende resultaat. Daarnaast kreeg ik heel veel last van mijn lever en nieren. Binnen een paar maanden zaten we bij de hematoloog die ons alle risico’s van een stamceltransplantatie uitlegde. Dat was een heel heftig gesprek, want de risico’s zijn niet mis.” 

Toch gaat Shane met een positief gevoel het zware traject in: “Ik dacht: ik ga me geen zorgen maken om alles wat mogelijk fout kan gaan. Zolang het niet daadwerkelijk fout gaat, blijven we positief.” En gelukkig is er genoeg reden om positief te blijven. Shane heeft geen graft-versus-host ziekte en hij herstelt snel. “Ik had zelfs zo weinig klachten dat de artsen zich zorgen maakten of de stamcellen van de donor hun werk wel deden. Maar de resultaten van mijn bloed en beenmerg waren steeds goed!”

Wonder 

Beetje bij beetje krijgt Shane zijn energie weer terug en begint hij langzaamaan zijn oude leven weer op te pakken. “Het heeft uiteindelijk wel een jaar geduurd voordat ik het gevoel van opluchting toe kon laten”, vertelt Shane. “Elke test blijft spannend. Maar bij elke goede uitslag krijg je weer meer vertrouwen in de toekomst.  De transplantatie is nu zo’n twee jaar geleden en het voelt alsof ik gewoon weer verder ben gegaan met mijn oude leven. Alsof de tijd tussendoor heeft stilgestaan. Dankzij mijn donor heb ik mijn leven weer teruggekregen!” 

Ondanks dat Shane zelf ook geregistreerd stond als stamceldonor, vindt hij het heel bijzonder dat er iemand die hij helemaal niet kent voor hem stamcellen heeft gedoneerd. “Precies een jaar na de transplantatie heb ik hem een brief geschreven. Daarin heb ik mijn dankbaarheid geuit en vertelt dat we die dag samen 1 jaar geworden waren. Zo voel ik dat echt. Begin dit jaar kregen mijn vrouw en ik het fantastische nieuws dat we een derde kindje verwachten. Dat is echt een wonder, want die kans was na al mijn behandelingen heel klein. Dat dank ik allemaal aan mijn donor. Dankzij hem kan ik nog van het leven en van mijn gezin genieten!” 

1e transplantatieverjaardag 1e transplantatieverjaardag

Onze website maakt gebruik van cookies om het gebruik en functionaliteit te waarborgen. Meer informatie hierover vindt u op onze cookie instellingen pagina.

OK