Donor in Beeld - Augustus
Achter elke stamceldonatie zit een donor met een eigen verhaal. Deze maand zetten we twee donoren in het zonnetje die de stap hebben gezet om een onbekende patiënt een tweede kans op leven te geven. Lees waarom zij donor werden en wat het met hen deed.
Page content
Pim: “Mijn moeder kreeg ruim vijf jaar geleden de diagnose ziekte van Kahler, oftewel beenmergkanker. Dat sloeg in ons gezin in als een bom en mijn moeder belandde in een zwaar behandeltraject, waaronder een stamceltransplantatie met haar eigen stamcellen.
Via deze weg kwamen we in aanraking met Stichting Matchis en hebben mijn vader, mijn zus, mijn broer en ik ons aangemeld als stamceldonor.
Het is een kleine moeite, en de kans dat je een match bent is heel klein werd verteld. Als ik hiermee iemand weer een toekomst kan geven is gewoon heel bijzonder!
Toen ik werd gebeld dat ik een potentiële match ben met iemand heb ik gelijk gezegd dat ik wilde meewerken.
Na de medische keuring in Nijmegen en de groeifactorinjecties, waarmee ik vier dagen vóór de donatie moest starten, konden we naar het LUMC in Leiden.
En wel precies op de dag dat mijn moeder vijf jaar eerder haar eigen stamcellen terugkreeg via een autologe stamceltransplantatie in Nijmegen!
De aferese is prima verlopen. Na 6,5 uur was het (goede) doel bereikt en kan er een vrouw tussen 50 en 60 jaar een nieuwe toekomst worden gegeven.”
Bas: “Sinds mijn achttiende sta ik geregistreerd als stamceldonor. Een paar weken geleden werd ik gebeld door Stichting Matchis! Ik bleek een mogelijke match te zijn voor iemand die acuut stamcellen nodig heeft. De kans dat je als geregistreerde donor daadwerkelijk een match bent, is slechts ongeveer 1%.
Voordat je daadwerkelijk kunt doneren, doorloop je een uitgebreid medisch traject. Pas wanneer alle onderzoeken goed zijn verlopen, de donatie verantwoord is voor de donor én je zelf volledig achter de keuze staat, wordt definitief groen licht gegeven.
Een tijdje terug was het zover.
Tegenwoordig verloopt een stamceldonatie meestal via het bloed. Na enkele dagen met groeifactorinjecties worden de stamcellen via een speciaal filtratieproces uit het bloed verzameld. De donatie duurt gemiddeld vier tot zes uur; bij mij was het na iets meer dan drie uur afgerond.
Voor mij is het eigenlijk heel simpel; ik heb de mogelijkheid om iemand te helpen.
Inmiddels gaat het goed met mij. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier iets voor een ander kan betekenen. Iemand die ik nooit zal ontmoeten, maar die hopelijk dankzij deze donatie een nieuwe kans krijgt.
Deze ervaring heeft mij opnieuw laten zien hoe bijzonder het is dat we als mensen iets voor elkaar kunnen betekenen, zonder elkaar ooit te kennen.
Sta je nog niet geregistreerd als stamceldonor? Verdiep je er eens in. Voor iemand anders kan het letterlijk van levensbelang zijn.”
