Donor in Beeld - November
Achter elke stamceldonatie zit een donor met een eigen verhaal. Deze maand zetten we twee donoren in het zonnetje die de stap hebben gezet om een onbekende patiënt een tweede kans op leven te geven. Lees waarom zij donor werden en wat het met hen deed.
Page content
Iris: “Ik voelde me geroepen om mij in te schrijven. Als ik op een dag iemand zou kunnen helpen zou dat het grootste cadeau zijn wat ik iemand kan geven. Ik was dan ook mega enthousiast toen ik gebeld werd dat ik een potentiële match was.
De medische keuring heb ik als zeer fijn zijn ervaren. Je wordt echt gezien. Mochten er tijdens de medische keuring of in de uitslagen van de medische keuring twijfels zijn dan wordt dit tot de bodem uitgezocht. Dat is natuurlijk ook nog een win-winsituatie. Je kunt hopelijk iemand redden en je weet dat jezelf gezond bent.
Ik mocht mijn stamcellen doneren via bloed. Ik heb vooraf weinig klachten gehad. Ik heb mezelf spuitjes gegeven met een lichaamseigen stof zodat mijn stamcellen in mijn bloedbaan terecht kwamen. Ik was hierdoor wat vermoeid en had wat bot- en spierpijn. Het prikken voel je bijna niet. Mijn omgeving vroeg gedurende het hele proces regelmatig of ik het ook spannend vond. Mijn antwoord was altijd nee. Ik keek heel erg uit naar de dag van donatie. Ik heb 7 uur aan de machine gezeten en dit heb ik als een hele bijzondere dag ervaren.
Na de stamceldonatie was ik nog steeds wat vermoeid en werd ik wat emotioneel. Dat ik hopelijk iemand een kans op een tweede leven heb kunnen geven, dat raakt me. Om die reden zou ik het morgen zo weer doen!
De kans dat je wereldwijd een match bent is kleiner dan 1%. Maar misschien ben jij, net als ik wel de beste match. De gedachte dat je iemand de kans op een toekomst geeft. Dat is het dubbel en dwars waard.”
Jiska: “Ik weet nog goed dat ik werd gebeld en dat er open en vrij aan mij werd gevraagd of ik er nog voor openstond. Ik voelde mij totaal niet gepusht. Ik ben toen goed meegenomen in het proces en ben gekoppeld aan een vaste medewerker. Zij heeft mij alles uitgelegd en is ook mee geweest met de medische keuring. Ik was vastberaden en voelde mij ook ergens vereerd dat ik dit kon betekenen voor een ander.
Op de dag van de donatie mocht ik naar het LUMC komen en ben ik daar goed verzorgd. Zij vertelde mij dat tegelijkertijd degene aan wie ik zou doneren “klaargemaakt” werd om te ontvangen. Ik heb mijn stamcellen gedoneerd via beenmerg, dat is volledig onder narcose.
Toen ik wakker werd, kwam er iemand naar mij toe om te vragen hoe ik mij voelde en of ik mijn pijn een cijfer kon geven. “0” was mijn antwoord. Ik voelde mij dusdanig goed dat ik zei “ik kan eigenlijk wel naar huis”. Maar zij wilde mij nog even houden om zeker te weten dat het goed ging. Zij gaven mij aan dat het uiteindelijk ging om een jong kind met leukemie.
Ik heb een brief ontvangen van dit kindje na de donatie. Ik vond het prettig om te lezen dat dit kind weer oké was en in de brief bleek grote dankbaarheid.
Meld je aan! Het is geen eng proces. Je voelt je serieus genomen, goed verzorgd en het resultaat dat je iemand mogelijk hebt kunnen helpen is zo’n grote voldoening. Daar kan niets tegenop.”