Een onbekende zieke jongen krijgt via Linda een tweede kans
Linda (41) meldde zich in 2017 tegelijk met haar vriend aan als stamceldonor. Zonder verwachtingen, zonder erbij stil te staan dat ze ooit écht gebeld zou worden. Tot er vier jaar later ineens een telefoontje komt: ze blijkt mogelijk een match voor een jonge patiënt. “Vanaf dat moment wist ik meteen: als ik dit kan doen, dan ga ik het doen ook.”
Page content
“Je denkt: dit gebeurt toch nooit”
Het begon vrij spontaan. Linda en haar vriend zagen een oproep van Matchis voorbij komen en besloten zich aan te melden als stamceldonor. “We dachten gewoon: waarom niet?” vertelt ze. “We hebben ons allebei geregistreerd en daarna eigenlijk nooit meer over nagedacht.” Dat is ook niet zo gek. De kans dat je daadwerkelijk wordt opgeroepen als stamceldonor is klein. Voor Linda voelde het vooral als iets wat goed was om te doen, zonder dat ze verwachtte ooit echt nodig te zijn. “Je denkt toch: de kans is minimaal. Dus ik had totaal niet de illusie dat ik ooit gebeld zou worden.” Tot de telefoon in 2021 ineens gaat.
Een telefoontje dat meteen binnenkomt
Linda blijkt een potentiële match voor een patiënt die een stamceltransplantatie nodig heeft. Hoewel nog niet zeker is of zij uiteindelijk de beste match zal zijn, raakt het nieuws haar direct.
“Ik werd meteen emotioneel. En ik wist eigenlijk gelijk: natuurlijk ga ik dit doen.”
Linda
Er volgt een medische keuring. En uiteindelijk krijgt ze te horen dat de stamceldonatie niet doorgaat.
Maar begin dit jaar komt er opnieuw een telefoontje. Voor dezelfde patiënt. Dan hoort ze ook meer over de situatie. “De patiënt was te zwak voor de stamceltransplantatie waardoor die werd uitgesteld. Nu vijf jaar later is de persoon nog steeds ziek en mag ik alsnog stamcellen doneren. Dat vond ik echt heftig. Vijf jaar lang leeft iemand dus in onzekerheid.”
“Dat is iemands kind”
Linda krijgt te horen dat het gaat om een jongen tussen de 12 en 20 jaar oud. Dat nieuws raakt haar misschien nog wel het meest. Zelf is ze moeder van drie kinderen. Juist daardoor komt het verhaal extra dichtbij.
“Je denkt meteen aan die ouders. Aan jaren van hopen dat er ergens een donor rondloopt die kan helpen.”
Linda
Ze probeert zich voor te stellen hoe het moet voelen als er eindelijk een match gevonden wordt. “Dan hoor je dat er iemand is die wil doneren voor jouw kind… dat moet zo’n enorme opluchting zijn.”
Doneren via bloed
Al snel wordt duidelijk dat de donatie via bloed zal verlopen. Dat gebeurt bij ongeveer 90% van de stamceldonaties.
In maart gaat ze naar Leiden voor de medische keuring. Vanaf het eerste moment voelt ze zich daar ontzettend welkom. “Het was bijna ongemakkelijk hoe lief iedereen was,” lacht ze. “Ik zat nog niet eens en ik werd al opgehaald. ‘Mevrouw Linda met spoed.’ Je voelt je ineens heel belangrijk.”
Ook praktisch is alles goed geregeld. Haar werkgever hoeft zich nergens zorgen over te maken en alles rondom werk en vergoedingen wordt geregeld.
“Iedereen tegen wie ik het vertelde vond het bijzonder dat ik dit ging doen. Terwijl ik zelf alleen maar dacht: dit is toch logisch?”
Linda
Voorbereidingen
Voor de donatie moet Linda zichzelf meerdere dagen injecties geven met een lichaamseigen stof. Daardoor maakt haar lichaam extra stamcellen aan, die vervolgens via het bloed kunnen worden afgenomen. Prikken vindt ze niet spannend. Door een eerder IVF-traject weet ze precies hoe dat werkt. Ze ervaarde enkele bijwerkingen. “De botpijn was wel vervelend, maar hoort erbij. Dan dacht ik alleen maar: niet piepen. Als je bedenkt wat die jongen moet doorstaan, dan stelt dit echt helemaal niks voor. Ik wist: vanavond wordt het minder en morgen gaat het beter. Dat hebben patiënten vaak niet.”
Een zak chocolade naast haar stoel
Op de dag van de donatie wordt Linda om half negen aangesloten aan het afereseapparaat. Rond half twee zit het erop. “Eigenlijk was het heel relaxed.”
Tijdens de donatie zit ze tussen andere patiënten in het ziekenhuis. Dat maakt indruk. “Je ziet mensen die echt ziek zijn. Dan besef je alleen maar extra waarom je daar zit.” Naast haar staat chocolade, ze kijkt wat televisie en de verpleegkundigen zorgen goed voor haar. Na afloop blijft ze nog een tijdje moe en kortademig.
Toch twijfelt ze geen seconde of ze het opnieuw zou doen.
“Al waren de klachten honderd keer erger geweest, ik zou het zo weer doen.”
Linda
“Dat gevoel gun ik iedereen”
Als Linda terugkijkt op het hele traject overheerst vooral dankbaarheid. “Het voelt echt als een cadeau dat ik dit heb mogen doen.” Volgens haar realiseren veel mensen zich niet hoe groot de impact van stamceldonatie kan zijn. “Je kunt letterlijk iemand een toekomst teruggeven.” Daarom hoopt ze dat meer mensen zich aanmelden als stamceldonor.
“Mensen denken vaak dat aanmelden meteen betekent dat je moet doneren. Maar zo werkt het helemaal niet. En als je uiteindelijk wél die match bent… dat gevoel van betekenis, dat gun ik echt iedereen.”
Linda
Ze hoopt vooral dat de jongen straks weer gewoon kind kan zijn. “Dat hij weer naar school kan. Kan sporten. Met vrienden kan afspreken. Gewoon leven.”
Wat jij kunt doen!
Wat als jij degene bent die iemands leven kan veranderen?
Aanmelden als stamceldonor is eenvoudig. Je vult online een aanmeldformulier in, ontvangt een registratiesetje thuis, neemt wangslijmvlies af met wattenstaafjes en stuurt het gratis terug. Daarna sta je anoniem geregistreerd in de wereldwijde databank.
