Als tiener hoorde Donna dat haar lichaam geen bloed meer aanmaakte. Wat volgde was een onvoorstelbaar zware periode vol onzekerheid, afscheid en hoop. Dankzij een stamceldonor kreeg ze op jonge leeftijd een nieuwe kans op de toekomst. Nu, jaren later, vertelt ze openhartig over wat deze periode met haar deed en waarom een donor écht het verschil kan maken.
Page content
Ik ben Donna, 22 jaar, en toen ik 14 was kreeg ik een stamceltransplantatie.
In november 2017 hoorde ik dat ik aplastische anemie had: mijn lichaam maakte geen bloed meer aan. Ik zat net in de brugklas en mijn leven stond opeens volledig stil. Mijn lichaam kon niets meer, en ik kon niet meer de tiener zijn die ik had moeten zijn.
Alles ging heel snel, omdat ik zelf zo snel achteruitging. Ik was bijna elke dag in het ziekenhuis voor bloedtransfusies, maar ondanks alles was het altijd gezellig op de dagbehandeling. Ik moest een chemokuur ondergaan en kreeg een stamceltransplantatie. Als brugklasmeisje was het ontzettend heftig om mijn haar te verliezen. Iedereen zag mij daardoor als ‘het zieke meisje’.
Begin 2018 kwam het nieuws dat er een donor was gevonden. Dat vond ik erg eng. In die periode mocht ik maar een paar vaste mensen zien omdat ik geen afweer had. Ik moest afscheid nemen van de rest van mijn familie; een moment dat ik nooit meer zal vergeten, omdat ik niet wist of ik ze nog zou terugzien.
De ziekenhuisperiode ging snel en alles verliep volgens plan, zoals de artsen zeiden. De chemo was zwaar, maar het ging goed. En een maand later kreeg ik mijn nieuwe stamcellen. Mijn familie zat beneden in het restaurant, omdat ze niet naar mij toe mochten, maar ze waren er wel om me te supporten. Die avond kreeg ik mijn tweede kans.
Ik was nog zo jong en mijn hele toekomst lag nog voor me. Deze periode was ontzettend zwaar, niet alleen voor mij, maar ook voor iedereen om me heen. Ik ben mijn ouders en familie eeuwig dankbaar voor hoe zij voor mij zorgden toen ik zelf niets meer kon.
Mijn stamceldonor is anoniem, maar ik ben die persoon voor altijd dankbaar dat ik een nieuw leven heb gekregen. Niet iedereen krijgt deze kans. Daarom moedig ik echt iedereen aan om stamceldonor te worden. Misschien kun jij iemand anders ook een toekomst geven. Net zoals ik die kreeg.
Nu, jaren later, ben ik lichamelijk helemaal gezond. Mentaal heeft het littekens achtergelaten: ik vind het soms moeilijk om aan te sluiten bij leeftijdsgenoten, omdat ik anders naar het leven kijk. Andere dingen belangrijk vind. Maar dat is oké.
Je weet nooit wie er dankzij jou weer toekomst mag zien.
Donna
Elke dag wachten er mensen op een stamceldonor die misschien net die ene match kan zijn. Een kleine keuze van jou kan voor iemand anders een heel leven betekenen.
