In één gezin: van stamcellen ontvangen, naar stamcellen doneren en hardlopen voor hoop
Wat als je leven afhangt van een onbekende? En wat als jouw kind later zelf die onbekende wordt voor iemand anders? Voor Ingrid en haar gezin werd die gedachte werkelijkheid. Ingrid kreeg een stamceltransplantatie vanwege acute leukemie. Haar zoon Olivier doneerde later zelf stamcellen. En haar jongste zoon Valentijn rent binnenkort 12 uur lang om geld op te halen voor onderzoek én voor Matchis. “Voor ons voelt het alsof de cirkel rond is,” zegt Ingrid. “En eigenlijk zelfs als een oneindigheidsteken.”
Page content
Het moment waarop alles verandert
Op 24 mei 2024 krijgt Ingrid in het ziekenhuis onverwacht slecht nieuws. Wat begon als aanhoudende vermoeidheid; “ik dacht aan long covid”, blijkt acute leukemie te zijn. “Je hoort het woord en je weet meteen: dit is foute boel,” zegt Ingrid. “Dit is levensbedreigend.” Het moeilijkste moment volgt thuis: het nieuws vertellen aan hun drie kinderen.
“Je kunt dit niet mooi brengen. Er bestaat geen goede manier,” zegt ze. “Het enige wat ik meteen heb gezegd, is: ik ga dit overleven. Dat was geen zekerheid, maar een vorm van psychologische oorlogsvoering.”
Van moeder naar patiënt
Wat volgt is een medisch traject dat ontzettend veel van Ingrid vraagt. Ze wordt opgenomen, krijgt zware chemokuren en verliest razendsnel haar zelfstandigheid. “Van iemand die thuis alles regelde, ging ik naar iemand die niet meer kon lopen. Mijn kinderen hebben me letterlijk naar boven gedragen.”
De chemo is heftig. Infecties, rillingen, uitslag, eindeloze dagen in een ziekenhuisbed. En toch is er ook dankbaarheid. “Je bent zó kwetsbaar. Mensen helpen je douchen, houden je hand vast. Dat vergeet je nooit. Het zorgpersoneel was fantastisch.” Tussen de kuren door mag Ingrid soms naar huis. Korte periodes, maar van onschatbare waarde.
De zoektocht naar een donor
Al snel wordt duidelijk dat Ingrid een stamceltransplantatie nodig heeft om te overleven. “Je weet dat het lang niet voor iedereen lukt om een match te vinden,” zegt Ingrid. Dan komt het verlossende nieuws: er is een perfecte match: 10/10.
“Dat iemand, ergens, bereid is dit voor jou te doen. Dat voelt onbeschrijfelijk.”
De ochtend van de transplantatie is Ingrid alleen op haar kamer. “Ik heb die ochtend bewust stilgestaan bij mijn donor. Ik heb hem in gedachten bedankt. Het was een jongen van 19. Net zo oud als mijn eigen kinderen. Iemand die ik nooit heb ontmoet, maar die mij een tweede kans gaf.”
De transplantatie slaat aan: “elke dag is een cadeau.”
Ook haar kinderen schrijven zich in als stamceldonor.
Dan wisselen de rollen
Maanden later gebeurt iets bijzonders: zoon Olivier krijgt zelf het telefoontje van Matchis.
Hij is een match voor iemand anders. “Voor mij voelde het eigenlijk heel logisch,” zegt Olivier. “Ik had van dichtbij gezien wat mijn moeder had doorgemaakt. Als je dan zó concreet iemand kunt helpen, waarom zou je het niet doen?” Het bijzondere is dat Olivier zijn stamcellen heeft gedoneerd aan iemand in de leeftijdscategorie 40-50 jaar, dezelfde leeftijd als zijn moeder. Het donatietraject verloopt soepel: medische keuring, groeifactoren spuiten, met goede begeleiding. “Het viel me alles mee. Ja, je voelt je een dag grieperig en je lijf is wat pijnlijk, maar dat weegt zó niet op tegen wat de ontvanger krijgt: een nieuwe kans op leven.”
Wat Olivier vooral raakt, is hoe weinig mensen weten hoe laagdrempelig stamceldonatie is. “Mensen zijn bang voor beenmergpuncties of denken dat het enorm zwaar is. Maar in werkelijkheid is de impact tijdelijk. En voor de ontvanger is het alles.”
Voor Ingrid is dit het moment waarop alles samenkomt: “Voor mij voelde het alsof de cirkel rond was. Ik kreeg stamcellen. Mijn zoon gaf stamcellen. Dat is bijna niet te bevatten.”
De cirkel wordt groter
De jongste zoon, Valentijn, besluit samen met twee klasgenoten 12 uur achter elkaar te gaan hardlopen tijdens Run12hours4Hope op 8 februari. “Niet omdat het moet, maar omdat het kan,” zegt Ingrid. “Dat mijn kinderen dit initiatief nemen, raakt me enorm.”
De opbrengst gaat naar onderzoek naar acute leukemie. Door te lopen in Matchis-shirts willen ze ook het belang van stamceldonatie onder de aandacht brengen. De actie levert inmiddels al duizenden euro’s op en trekt veel aandacht. “Hoe groot het ook wordt, dát ze het doen is goud waard.”
“Voor ons voelt het alsof de cirkel rond is,” zegt Ingrid. “Maar eigenlijk is het meer een oneindigheidsteken. Want als dit verhaal ook maar één iemand overtuigt om zich in te schrijven als stamceldonor, dan gaat het door. Iedereen verdient immers gelijke kansen op een match en juist mensen met een niet-westerse afkomst zijn nog altijd ondervertegenwoordigd in het wereldwijde donorbestand.”
Olivier: “Je kunt letterlijk iemands leven redden. Met iets wat voor jou een kleine moeite is.”
Wil jij ook die onbekende zijn die iemands leven verandert?
Schrijf je in als stamceldonor bij Matchis. Soms ben je precies degene op wie iemand wacht.
