Van acute leukemie naar een nieuw leven: hoe één stamceldonor alles veranderde

Van vermoeidheid tijdens het sporten naar een opname in het ziekenhuis

Voor Arjan begonnen de eerste symptomen met vermoeidheid tijdens het sporten. Hij merkt dat hij sneller moe is dan normaal. Een bezoek aan de huisarts en bloedonderzoek volgen. Niet veel later gaat het snel. “De dokter belde tijdens mijn werk: het was ernstig. Ik moest zelfs direct naar het ziekenhuis.”

In het ziekenhuis krijgt hij al snel een eerste vermoeden te horen. Diezelfde avond wordt hij met de ambulance overgebracht naar het Erasmus MC. Na een beenmergpunctie en uitgebreid onderzoek volgt de diagnose: acute myeloïde leukemie (AML). “De eerste vijf minuten dacht ik: hoe dan? Waarom ik? Maar die vraag heeft geen zin. Daarna ging de knop om: we gaan hier keihard tegenaan.”

Zware chemo en een onzekere kerst

Al binnen enkele dagen start de eerste chemokuur. “Tijdens de chemo voelde ik me nog redelijk. Maar een paar dagen daarna kwam de chemodip. Toen was ik echt ziek en futloos.”

Vier weken ligt Arjan in het ziekenhuis. Zijn gezin komt dagelijks langs, vaak met eten van thuis of van bevriende horecaondernemers. Voor Arjan zijn dit lichtpuntjes in een zware periode. Vlak voor kerst mag hij even naar huis, in afwachting van de uitslag van een beenmergpunctie. Maar het nieuws is slecht. “De eerste chemo had weinig tot niets gedaan. Toen stortte alles even in. Je denkt: wordt dit mijn laatste kerst?”

Na een kort weekend thuis begint hij direct aan een tweede, zwaardere chemokuur. “Tijdens die kuur was ik echt niks meer waard. Ik kon alleen nog maar liggen.”

Een pijnlijke beenmergpunctie volgt. Uiteindelijk, na meerdere pogingen en onderzoeken, komt er goed nieuws: de ziekte is uit zijn lichaam. “De reactie van mijn omgeving was alsof ik al genezen verklaard was. Zó blij. Maar ik wist: we zijn er nog niet.”

Op zoek naar een match

Omdat de kans op terugkeer groot is, volgt het advies: een stamceltransplantatie. De zoektocht naar een stamceldonor begint. Binnen de familie blijkt zijn jongste zus de enige mogelijke match. De kans dat er een match plaatsvindt binnen de familie is minder dan 30%. Voor velen betekent dit dat er gezocht wordt naar een onbekende donor. “Ze vond het emotioneel, maar ook heel bijzonder dat ze mijn leven kon redden.”

De transplantatie: “Alsof je nieuw leven krijgt”

Op 11 maart doneert zijn zus haar stamcellen. Een dag later krijgt hij de stamceltransplantatie. “Ik bleef er nuchter onder. Het voelde als een bloedtransfusie. Maar je weet: dit zijn nieuwe stamcellen die mij beter gaan maken. En dat in zo een klein zakje, dat is bijzonder.” Na drie weken mag hij het ziekenhuis verlaten. Maar het herstel verloopt moeizaam.

Een lange weg terug

Zijn lichaam maakt een lange tijd geen nieuwe bloedcellen aan. Hij blijft afhankelijk van bloedtransfusies en medicatie. In de zomer krijgt hij te maken met afstotingsreacties en zware bijwerkingen van prednison.

“Er waren momenten dat ik de hoop een beetje verloor. We spraken zelfs over een tweede stamceldonatie van mijn zus.”

Maar dan gebeurt er iets onverwachts. “Na een reis naar Lapland, bij -40 graden, begon het ineens te werken. Artsen konden het niet verklaren.” Langzaam beginnen zijn bloedwaarden te stijgen. Begin januari start hij zelfs weer voorzichtig met werken. Het herstel zet door. Hij sport weer, tennist, en bouwt zijn werk langzaam weer op. Zijn bloedgroep verandert ook van O-positief naar A-positief, zoals die van zijn zus, door de stamceltransplantatie.

Zijn boodschap: “Je redt letterlijk levens”

Hij is dankbaar voor zijn familie, vrienden, zorgverleners én voor alle stamceldonoren. “Het is echt een kleine moeite om stamceldonor te worden. Maar je redt er letterlijk levens mee.” Zijn verhaal inspireert anderen: zijn oudste dochter, neefje en nichtje zijn inmiddels ook donor geworden. “Zonder stamceldonoren was ik er niet meer geweest. Zo simpel is het.”

Tot slot wil hij zijn waardering uitspreken: “Voor de verpleegkundigen en hematologen: je voelt dat zij leven voor hun werk. En voor iedereen om mij heen die mij gesteund heeft. Dat heeft echt het verschil gemaakt.”

Wil jij ook het verschil maken? 

Word stamceldonor: het kost weinig moeite, maar kan iemands leven redden!